Би Буурайтай хүн

Ингээд бодох нь ээ, Амьдрал гэж үнэхээр гоё юмаа. Мэдээж энэ үгийг хүн бүхэн л хэлдэг байх л даа. Гэхдээ яагаад ингэж хэлээд байдгыг урьд нь би ойлгодоггүй ч байж, анзаардаггүй ч байж.
Өшөө ч ойлгож мэдэхгүй зүйл их байна. Дөнгөж нэг оронтой тоо нэмж сурч байгаа хүүхэд шиг л байна.
Хүн гэж сонин амьтан юм. Хайртай бүхнийхээ дэргэд байх үедээ огоорч амьдардаг юм шиг.
Харин холдож алслагдахын үед хажууд байсан зүйлсээ эрж, хайж өөрөө өөрөөсөө нэхнэ.
Унтаж байсан мэт сайхан дурсамжууд ар араасаа бодол дотор нэг нэгээрээ сэрнэ.
Газар дээрх ганц бурхан Ээжээсээ энэ хорвоо дээр мэндэлж төрсөн биеийг олж, хүн болох ухааныг минь харин Буурай минь л өсгөж өгчээ надад.
Өнгөрсөн шөнө би буурайдаа зүүн хацраа үнсүүлээд Эрээн хот хүрэх галт тэргэндээ сууж байснаа зүүдэллээ.
Яагаад ч юм Буурайгаа их санснаа одоо л мэдлээ. Өглөө босоод би өөрөөсөө багадааа хэн байснаа асуусан юм.
Харин би багадаа...........

Багадаа би буурайдаа үүрүүлэх дуртай нэгэн байж.
Багадаа би буурайгынхаа дэргэд бүх л өдрийг өнгөрөөдөг нэгэн байж.
Багадаа би буурайгийн луутыг амттаны ундрага мэт боддог нэгэн байж.
Багадаа би буруу зөвийн ялгааг буурайгаасаа сонсдог нэгэн байж.
Багадаа би буруу үйлийн эзэн ч буурайгынхаа дэргэд баатар нэгэн байж.
Багадаа би мэдэх мэдэхгүйн ялгааг буурайгаараа хэлүүлдэг нэгэн байж.
Багадаа би үгээр болдоггүй аав ээжийн талаар буурайдаа ховлодог нэгэн байж.
Багадаа би юмсын учир утгыг буурайгаараа тайлуулдаг нэгэн байж.
Багадаа би буурайд хэлнэ шүү гэж агаа, аниа нарыгаа айлгадаг нэгэн байж.
Багадаа би ..............

БИ БУУРАЙДАА БАРУУН ХАЦРАА ҮНСҮҮЛЭХ ХҮН.

Puducherry-гээр аялсан нь....

Өвлийн амралт маань эхэлсэнтэй холбогдуулан бяцхан аялал зугаалгын ажил хийснийхээ талаар уншиж байгаа таньд болон дүү нартаа (гэхдээ уншаагүй ч байж мэднэ хэхэ) хүргэх гэсэн юм. Уул нь бол тэтгэлэгийнхээ шугамаар Энэтхэгийн хаа нэгтээ аялах боломж амралт бүрээр тохиодог л доо. Гэхдээ манай сургуулийн амралт маань тэр аялал болохоос өмнө дуусчих болхоор тэрнээс

ҮЛ МЭДЭХ

Харанхуй байна.
Ойр орчин дэх юмс бага багаар харагдах дүрсээ алдана.
Гэхдээ энэ зүгээр л нэг харанхуй.
Гэрэл асах үед харин тэр харанхуйг олж харахгүй.
Яагаад гэвэл гэрэл ассан болохоор.

№4 Энэтхэгийн нэг тал

Ер нь бодох нь ээ. Энэтхэг гэж ямар их үндэстэн улсын өв болсон газар юм бэ гэмээр. Энэ нийтлэлдээ тэгтлээ бичээд байхыг бодсонгүй (Үнэндээ залхуурчихсан л даа хэхэ). Доорх хүмүүс бол Энэтхэгийн эл хэсгээр шуурьсан амьдарч буй ард болно. Хачирхалтай нь эндээс нэг ч гэсэн хар жагар олж харахгүй гэж байгаа.

№3 Аялал эхэллээ гэж

За 5 сарын 25. Өнөөдөр манай аялал жинхэнэ утгаараа эхлэх өдөр. Нөгөө хэд маань үүрийн 7 цаг болов уу үгүй юу явцгаая гэчихсэн бондоож бондоож босоцгоочихож. Цүнх саваа бэлдэж буудлынхаа түлхүүрийг хүлээлгэж өгсний дараа “рэхша” –гаа (3 дугуйт-дугуй) хөлслөөд цугларах газрын зүг нэг нэгээрээ явцгаалаа. Хэсэг явсны эцэст цугларах газар буюу бас нэг буудлын гадаа ирлээ. 

№2 Гуахатти хотод

23-05-11:  Үүрийн 6 цагийн алдад нөгөө хүрэхийг хүслэн болоод байсан газартаа буюу Гуахаттидаа ирсэн юм. Хаа сайгүй ногоон өнгөөр будагдсан ногооны талбайнууд, шигүү ойгоор дүүрэн уулсын дунд зүгээр дээрээс нь тавьчихсан юм уу гэмээр байшин барилгууд, шиврээ бороо гээд хөргөх системгүй вагон дотор биенийхээ хэдхэн литр шингэний талыг баран байж ирсэн ганц монголын хувьд нутгийн бор толгодоо харсандаа сэтгэл нь хөдөлж өөрийн эрхгүй нулимс дуслуулах мэт (ооё хаха заза ингэсхийгээд уран зохиолын халил аа төгсгөе), тийм байлаа гэж.

№1 Бангалориос гарсан нь

 Галт тэргэнд яаж шүршүүрт орох вэ?

Өвлийнхөө амралтын талаар бичиж дуусаагүй байтал зуны амралтынхаа аялалд явахаар болчихдог юм байж. Энэ удаа манай маршрут Guwahati / Shillong / Cherrapunji / Jayantia Hill / Mawsynran / Umiam / Guwahati, 5-р сарын 25-аас 6-р сарын 2-н хүртэл үргэлжлэх аялал юм.