Хөгжилтэй

Ойрд өдрийн тэмдэглэлээ (Blog) хөтлөлгүй хэдэн сарыг өнгөрөөчихсөн байна. Тийм юм чинь одоо сонин сайхнаасаа яриад байдаг юм байгаа биз дээ. За тэгээд ярих гэхээр бас тийм ч их сонин бас алга юм байна. Удахгүй шалгалт маань эхлэх юм байна. Ямартаа ч манай сургуульд одоо 8 монголтой болсон юм байна. Нэмэгдэж ирснээс гэвэл нэг хөвгүүн, нэг охин.

Ямар байснаа мартаж л болдоггүй юм шүү! Манайхаан...

Манайхан ингэж ярьдаг. Энэ муу одоо урьд нь ямар байснаа бүүр мартчихжээ гээ л. Эсвэл зарим нь “ За энийг ямар мэдэхгүй биш тийм л юм байсан ш дээ. Хэдүүдээ ийм болчихсон юм “ гэж ирээ л, хэхэ.

Усыг нь уувал ёсыг нь дага

10 сарын сүүлээс 11 сарын эхэн хүртэл үргэлжлэх "Хиндигийн Дивали" хэмээх учир нь үл мэдэгдэх баяр ёслол одоо энд утгаа алдаж байна. Энэхүү баяр маань уул нь "Гэрлийн Баяр"

Африк хүүхэд бичсэн 2005 оны шилдэг шүлэг. (Орчуулахыг хичээв)

Өнгө

 
Би төрөхдөө хар л байсан.
Би томроод ч хар л байсан.
Би нарны туяанд ч хар л байдаг.
Би айсан ч хар л байдаг.
Би өвдсөн ч хар л байдаг.
Би үхэхдээ ч хар л байх болно.
Харин цагаан залуу чи...
Төрөхдөө ягаан.
Томрохоороо цагаан.
Нарны туяанд улаан.
Даарахлаараа хөх.
Айхлаараа шар.
Өвдхөөрөө ногоон.
Үхэхлээрээ саарал.
Тэгчхээд намайг өнгөт арьстан гэж дуудна.

Амьдарч болно гэхдээ дотуур байр л биш шүү. (БИЧЛЭГ)

Бас л хуучны бичлэг (2010 он). Уг бичлэгт маань ерөнхийдөө уйдсан хоёр туранхай оюутан гардаг юм хэхэ.

Яагаад ????? (БИЧЛЭГ)

Хуучин бичлэгүүдээ нэг нэгээр нь оруулна гэснээрээ нэг бичлэг орууллаа. Энэ бичлэг маань бас 2010 оны л бичлэг байгаа. Юу гардаг вэ гэхээр Энэтхэгт амьдрахад тулгардаг эмзэг эмзэг асуудлуудын нэг болох ҮСЧИН-гийн асуудлын талаар юм.

Автобусандаа суух замдаа (БИЧЛЭГ)

"1"

Уул нь би чинь өмнө нь бас нэг блог гээч юмтай байсан юм л даа. Тэгээд энэ блогоо нээсэн юм байна. Өмнөх блогоо хэсэг хааж байгаад ийш нь шилжүүлнэ гэсэн бодолтой байсан чинь тэнд байсан хамаг бичлэгүүд маань харамсалтай нь устгагдсан байсан юм.